Goeie discussie!

Op de Groninger Internet Courant (“Voor Stad en Ommeland. De feiten die tellen. Sinds 1997.”) een zeer bevredigend potje PVV’ertje-pesten gespeeld:












(wordt eventueel hier vervolgd)

Die Toffe Gasten live on line

GRONINGEN – Noorderzon is achter de rug, net als Bommen Berend. Er is in Stad dus even sprake van rust. Tijd voor een terugblik, voor nog even nasudderend genieten van het schone dat achter ons ligt. Daarom hier de registratie van de voorstelling Dokter Bernhard en dokter Manfred en dokter Utker. Die Toffe Gasten live on stage op 25 augustus 2011. Voor een uitverkochte tent. Waarschuwing: het eerste filmpje is nogal stompzinnig, dus eigenlijk geheel in de geest van de optredende artisten, omdat de geprojecteerde teksten niet leesbaar zijn – gelukkig werd dit euvel snel onderkend en lijdt de rest van opnames hier niet onder.

Opmerkelijk

Dit hadden we ter redactie nog nooit gehoord. Ja, het nummer Stand by me kenden we natuurlijk wel. En de zanger ook, maar dan voornamelijk in een andere rol. Een verrassende combinatie. Een talent dat hij dus wel heeft laten liggen. Is lang niet slecht. Nou ja, enjoy.

Sumo Schilt

Hoewel we geen Sumo-liefhebbers zijn, vonden we het toch uitermate spannend en dus willen we het de bezoekers van Kortsluiting niet onthouden: afgelopen april was er in Japan een tv-show, waarin beroemdheden het tegen elkaar opnamen in de Sumo-ring. Eén van de deelnemers: viervoudig K-1 wereldkampioen Sem Schilt uit Zuidlaren. Het betrof een achtmanstoernooi, de winnaar ervan mocht vechten tegen Sumo-legende Akebono.

Akebono is ook bij K-1-fans bekend: hij vocht enkele partijen, maar al gauw was duidelijk dat hij aanmerkelijk meer talent voor Sumo had dan voor K-1. En nu we het toch over K-1 hebben: nog steeds heeft de nieuwe eigenaar van K-1 geen officiële mededeling gedaan over de World Grand Prix 2011, waarvan de Laatste Zestien in oktober gehouden zou moeten worden. Geruchten genoeg, maar nog steeds geen zekerheid – reden voor Simon Rutz, directeur van It’s Showtime, om gisteravond laat het volgende bericht de wereld in te helpen: “Today i make myself a promise; when the K-1 don’t fix there problems before the end of this month, i organize this year a big big IT’S SHOWTIME event in the Netherlands!” Hoe graag we ook zo’n evenement zouden willen bezoeken, nog grager zien we de K-1 WGP 2011.

Terug naar de tv-show in Japan. Zal Schilt de eer van K-1 hoog weten te houden tussen body builders, MMA-vechters, de sterkste man van Japan en worstelaars? En maakt hij een kans tegen Akebono? Gaat het zien. Sumo Schilt is de lange bleke man in het sexy rode broekje.

Denkend aan Stefan

Een zelfontspanner van het merk masturbant is nooit grappig.

Een dagje naar de stad

Regen.
De zendeling voor het Centraal Station gaat gewoon door: ‘Jezus geeft je vrede. Jezus geeft je liefde.’
Langslopende Amsterdammer: ‘Als ie me nou een paraplu geeft.’

Literaire Trotski Quiz (54)

[Illustratie: Bob Row (website: hier).]

Geen goede oplossing bereikte de burelen van Kortsluiting. De juiste inzending had moeten luiden: Bart Holsters – Geld maakt niet gelukkig (A.W. Bruna & Zoon, Utrecht/Aartselaar 1986), pp. 137-138.
De nieuwe opgave:
1. welke journalist en romancier schreef onderstaande regels; en
2. aan welke oorspronkelijk Nederlandstalig werk werd onderstaande passage ontleend?

Met zijn historische mythen en pathetische symboliek verwierf Eisenstein meer roem buiten de Sovjet-Unie dan onder de communistische leiders. De avant-gardefilmers van Duitsland, Frankrijk, Italië, Engeland en Japan bewonderden Staking en Pantserkruiser Potjomkin en bekeken Eisenstein als een welhaast bovenmenselijke figuur. Maar Stalin had weinig op met de regisseur omdat hij geen films maakte ‘die door miljoenen begrepen konden worden’. Heimelijk had Stalin een voorkeur voor westerns en Hollywoodproducties.
Oktober werd fel bekritiseerd in de partijbladen vanwege de ‘formalistische’ preoccupaties met montage, het gebrek aan individuele helden, de houterige acteur die Lenin speelde – een fabrieksarbeider – en vanwege het feit dat Trotski, de militaire leider van de Oktoberrevolutie, erin voorkwam. Trotski was door Stalin uit de partij gezet en in de ban gedaan; sindsdien had Trotski voor Stalin nooit bestaan. Stalin vatte het als een persoonlijke belediging op dat hij in de film een heroïsche rol vervulde. De partijleiders vonden dat Eisenstein nog veel te wéínig loog, de scène met Trotski werd uit de film gesneden.
Tijdens de opnamen van het tweede deel van Ivan de Verschrikkelijke kreeg Eisenstein het in 1948 opnieuw aan de stok met Stalin. De regisseur diende alle wensen van de partijleider te honoreren, waardoor het eindresultaat sterk verschilde van de film die hem voor ogen stond.
Sergej Eisenstein overleed in hetzelfde jaar aan een hartverlamming, vijftig jaar oud. Uiteindelijk deelde Stalin hem in bij de Joden – Eisenstein, Mandelsjtam, Chagall – die de ‘lelijke vervormingen van de avant-garde’ op hun geweten hadden.

Gedicht wegens vakantie

Sprookje

En ze liefden nog lang en gelukkig.

Samoeraizwaard

Wanneer de Mathenesserbrug openstaat om er een binnenvaartschip door te laten, dan drommen auto's, brommers, fietsers, scootmobiels en voetgangers aan weerszijden van de ophaalbrug samen, gelaten wachtend tot ze hun reis kunnen voortzetten.
Wanneer de brug langzaam begint te dalen, krijg ik een welhaast onbedwingbare kriebel in mijn donder. Het voelt alsof er een slagveld begint. Ik moet de neiging onderdrukken naar de voetgangers aan de overkant te stormen om er op los te beuken. Gelukkig laat ik mijn samoeraizwaard altijd thuis.

Vereniging Martijn verbieden?

[Het betreft hier een uiterst gevoelig onderwerp, dus voor alle duidelijkheid: Karel schreef dit.]

En opeens is er een nieuw kwaad ontdekt: de pedofiel. Binnen no time had een petitie die pleit voor het verbieden van Vereniging Martijn meer dan de veertigduizend voor een burgerinitiatief vereiste ondertekenaars, waardoor de Tweede Kamer na het zomerreces gaat praten over een eventueel verbod van deze vereniging van en voor pedofielen. (De uit slechts enkele zinnen bestaande petitie barst trouwens van de feitelijke onjuistheden, maar dat is niet waar het hier om gaat – al maakt het wel duidelijk dat de opstellers en ondertekenaars zich niet interesseren voor feiten maar slechts voor onderbuikgevoelens.) Dat Kamerdebat in september zal verheffende taferelen gaan opleveren: om niet bij elkaar achter te blijven of voor elkaar onder te doen zullen woordvoerders van alle partijen zich in niet mis te verstane bewoordingen uitlaten tegen pedofielen, pedoseksuelen, kinderverkrachters en makers en verspreiders van kinderporno; daarbij voor het gemak al deze categorieën aan elkaar gelijkstellend.
Het is natuurlijk bijzonder ernstig wat hier gebeurt: men wil Martijn verbieden vanwege de ideeën die de vereniging uitdraagt. En hoe abject je die opvattingen misschien ook mag vinden, dat mag nooit een reden zijn om over te gaan tot een verbod. Als de vereniging strafbare feiten zou plegen, dan kan er via het strafrecht worden opgetreden – vooralsnog is hiervan geen sprake; sterker nog: het Openbaar Ministerie heeft nog zeer onlangs onderzoek gedaan naar de vereniging en geen aanleiding gevonden om tot vervolging over te gaan.
In een interessante discussie die ik hierover laatst had met een weldenkend iemand die ertoe neigt om in te stemmen met een verbod, werd mij duidelijk dat dat standpunt kan voortkomen uit nog iets anders dan alleen maar burgerlijk onbehagen over de ideeën van Martijn; dat het samenhangt met het ontkennen van de aanwezigheid van seksuele gevoelens bij kinderen. Ik merkte op: “Natuurlijk zit je met het probleem dat er altijd sprake is van een scheve machtsverhouding bij contacten tussen volwassene en kind, en zul je daarin altijd de kant van het kind moeten kiezen; ik geloof echter niet dat zo’n contact per definitie slecht is voor het kind. Vaak wel, maar lang niet altijd.”
Het antwoord luidde: “Waar baseer jij op dat zo’n contact niet per definitie slecht is voor een kind? Ik geloof namelijk terdege dat zo’n contact per definitie slecht is voor een kind, zeker ook voor een kind van 12. Ik weet niet waar jij je mee bezighield toen je 12 was, maar in mijn geval was dat met soldaatje spelen, transformers en technisch lego en zeker niet met seks met (of gevoelens voor) iemand van drie of vier keer mijn leeftijd. Het lijkt me dat de scheve verhouding (jij noemt het machtsverhouding maar ik zie het ruimer dan alleen macht) voor het kind ook niet valt in te schatten.”
Ik: “Ik baseer dat op mijn eigen ervaring (als kind). Ik heb er nu geen tijd voor, maar zal in de loop van het weekend een uitgebreider stuk daarover schrijven op mijn weblog.”
Daarom hieronder een autobiografisch fragment uit mijn (nog) niet gepubliceerde roman De hoofdpersoon:

Dat ik blij ben dat de kinderverkrachter van Chick gepakt en veroordeeld is, wil natuurlijk niet zeggen dat ik ontken dat kinderen seksuele gevoelens hebben (verkrachting heeft immers niets met seks te maken, maar alles met macht en geweld), of dat ik geloof dat pedofilie of pedoseksualiteit per se schadelijk zijn voor een kind. Wat het eerste betreft: als jongetje van tien kocht ik regelmatig de Candy, tijdens het doorbladeren van welk periodiek ik mijn onbehaarde zakie streelde tot menig zaadloos orgasme. Die “seksboekjes” verkreeg ik op slinkse wijze: ik schreef, in schuinschrift, een briefje waarin ik mij uitgaf voor mijn invalide vader, die zelf niet in staat was naar de winkel te komen en derhalve verzocht aan mij de nieuwe Candy mee te geven. Dat briefje ging samen met geld in een envelop en vervolgens over de toonbank. Mijn bij tijd en wijle bijzonder geestige vader, die maar één arm had, zei toen hij hierachter kwam: ‘Wat misselijk om mijn invaliditeit te misbruiken.’ Verder maakte hij er geen woord aan vuil. Wel wilden hij en mijn moeder graag mijn verzameling pornoblaadjes lenen. Pas later begreep ik waarom: toen ik het stapeltje terugkreeg hebben ze me uitgebreid op het hart gedrukt dat wat in die tijdschriften stond alleen maar seks was, en dat het niets te maken had met liefde. Daarna zijn ze er nooit meer op teruggekomen.
Seksueel getint lichamelijk contact met een volwassene had ik toen ik een jaar of twaalf oud was. Om te oefenen voor een muziekuitvoering in een tehuis voor mongolen, waren een vriendje en ik thuis bij de (niet mongoloïde) organisator van die avond – een man van rond de dertig denk ik, maar in ieder geval: een zwaar volwassen vent. Hij liet ons allerlei oosterse dolken en zwaardachtige dingen zien, onderwijl opscheppend over de gevaarlijke vechtsport die hij beoefende. Wij vonden het allemachtig stoer. Dus toen de man zei dat het bij zo’n zware sport belangrijk was om je spieren goed los te maken, en dat dat het beste kon middels massage, wilden wij natuurlijk graag zo’n massage ondergaan. Binnen de kortste keren lagen we op onze buik op bed, met slechts een onderbroekje aan. Op een gegeven moment vertelde de masseur dat de spieren uit de bovenbenen doorliepen in de billen, en dat hij beter zou kunnen masseren wanneer we onze broekjes uitdeden. Mijn vriendje wilde dat niet – op hem werd verder ook geen enkele druk uitgeoefend. Ik daarentegen verklaarde me onmiddellijk bereid. Het enige waar ik me zorgen over maakte, was dat de echtgenote van onze masseur misschien de slaapkamer zou binnenstappen – niet omdat ik het idee had dat er iets gebeurde dat niet mocht, maar omdat ik niet in mijn blote kont voor een vreemde vrouw te kijk wou liggen. Nadat mij verzekerd was dat ze de eerste uren niet thuis zou komen, ontdeed ik mij van mijn onderbroek. Pas jaren later begreep ik als lustobject voor de man gediend te hebben, maar ik heb daar nooit moeite mee gehad: ik een fijne middag, want deelgenoot in een stoere mannensport, en hij een fijne middag, teder mijn jongensbillen knedend. Kortom: samen blij, niks mis mee lijkt me. En dat hij niet eerlijk was: ach – waarschijnlijk was ik me rot geschrokken was hij het wel geweest, en wie weet had ik daarvan dan wel last ondervonden.

Wit hart en zwarte tong

Ik kijk verder dan mijn neus lang is, daarom steek ik
liever mijn tong in andermans zaken. De tong is
erg gevoelig en het aanraken van andermans
zaken kan erg opwindend zijn. Cupido en
liefde zijn andermans zaken. Ik heb een tong als
een scheermes. Mijn tong is een beest, als je het vrijlaat
zal het bijten. Jouw zaken branden op mijn tong. Ik
spendeer mijn tijd in het opsporen van andermans
fouten. Persoonlijke zaken. Een traan droogt immers
snel, vooral bij andermans rampen. Ik stimuleer
graag de groei van bitterheid in andermans hart. Een
wens die uit moet komen omdat ik je schoenveters
strik. Leg daarom je witte hart op mijn tong en smelt.

Madurodam

Niemand in het restaurant
heeft ooit van een eierbal gehoord.

Levenscyclus vanaf de top van de voedselketen

vanuit restaurant Vis aan de Maas te Rotterdam

Begin met het geven van namen aan je huisdieren.
Noem je hond koekje, je papagaai manna.
Noem je vissen fruit uit de zee en noem je konijn kerstdiner.
Maar noem het lam Hans.
Mest alles op vier poten vet behalve de tafel waarvan je het eet
en geef Hans visioenen van overvloedige schepschotelpeperkoek.

We're loving it, want daar gebeurt het.

Je kinderen hoeven nooit meer zonder overgewicht te leven.

Betaal tenslotte de leverancier uit Hamelen
met hun zoete bloed.

overspel

mijn vrouw bakt taarten
en organiseert fancy fairs in de kerk

Net goed

In de aanbiedingenbak bij V&D – tot 70% korting! – ontdekte ik vanmiddag: de vijf-dvd-box “ik-weet-niet-hoeveel jaar André”. Hebbes! dacht ik. Op weg naar de kassa om het kostbaar kleinood af te rekenen, zag ik opeens dat het om Rieu ging en niet om Van Duin.

Gastmaal

Het gastmaal werd gehouden in het park. Tijdens het dessert raakte ik in gesprek met een man die beweerde dat zijn volk in vroeger eeuwen oorspronkelijk vier armen, vier benen, twee ruggen en twee gezichten hadden. Ik twijfelde of ik de beste man voor gek moest verklaren ofwel in lachen mocht uitbarsten om de goede mop. Nadat de man klaar was met zijn verhaal spreidde hij de vleugels op zijn rug en vloog weg. Ik heb hem nooit meer gezien.

Raar

Je wordt wakker. Ogenschijnlijk zoals altijd, er gaan dan ook geen alarmbellen af. Je start je computer op en bemerkt dat hij het niet meer doet. De harde schijf zal wel weer gecrasht zijn. Je besluit je e-mail te checken in een internetcafé, maar daar werkt je hotmailaccount niet. Als je gaat informeren aan de balie, zegt de man: 'Hotmail? Dat is toch al eeuwen geleden in onbruik geraakt?' Pas dan bemerk je dat je twee verschillende sokken hebt aangetrokken.

Klavertjevier

Niets gaat vanzelf, maar toen ik eindelijk besloot om zelf op zoek te gaan naar een klavertjevier, bleken ze allemaal reeds gevonden. Ik bekloeg me bij een persoon die er eentje in zijn bezit had. Hij vond dat ik niet besefte hoe gelukkig ik mezelf mocht prijzen.
'Heb je er wel bij stilgestaan hoeveel onderhoud zo'n klavertjevier vergt om het in ordentelijke staat te behouden?' vroeg de persoon. 'Het is zinvol werk, maar ik kan het me niet permitteren om de aandacht te verslappen. Alle andere dingen schieten erbij in.'
Of die andere dingen dan ook de moeite waard zijn wist die persoon niet te vertellen.

Etiquette

Nederlanders zijn een bot volk. Niet zelden bestellen zij in een bar met de frase: 'Ik wil een biertje.' Of het nog afgemetener: 'Bier!' Ik vind dat niet stijlvol en bestel derhalve altijd met de vraag: 'Mag ik wel een biertje?' Dat zorgt nog weleens voor gelazer. Er is altijd wel een bargriet die dan namelijk zegt: 'En als ik nu nee zeg.'
Ik antwoord dan steevast: 'Dan houd het op, hè. Dan zie ik mij genoodzaakt om naar een ander etablissement te verkassen alwaar ze wel willen voldoen aan mijn wensen. Wat dan wel weer inhoudt dat u baas inkomsten derft. En nu bier schenken, tuthola. Vort.'
Niet zelden geraak ik met zo'n uitspraak in de problemen. De vriend van de bargriet zit namelijk vrijwel altijd op de hoek van de bar en kan mijn antwoord niet anders dan gehoord hebben. Als nobele heer moet hij het dan wel opnemen voor zijn vriendin. Dat loopt dan altijd uit op heibel en een handgemeen. Dan moet ik dus het hoofd van die vriend weer enkele malen op de bar stoten en daarna als overwinnaar de bargriet, hard maar teder, te grazen nemen.
Wat ik maar wil zeggen: het belang van etiquette valt niet te onderschatten.

K-1 WGP 2011 gaat door!

Uit welingelichte bron (zo heet dat), van een persoon die zo dicht bij het vuur zit dat het haast niet anders kan of zijn wenkbrauwen zijn geschroeid, van een direct betrokken partij dus, hoorden we het volgende grote nieuws: de K-1 World Grand Prix 2011 gaat door!
Vrijwel niemand had het voor mogelijk gehouden, maar het is zo goed als zeker: begin oktober de K-1 WGP Final Sixteen – in China. Het is nog niet officieel, maar de K-1 is aan het herfinancieren en dat die herfinanciering zo goed als rond is kunnen we opmaken uit het feit dat de vechters al benaderd zijn door de K-1 organisatie. In de eerste helft van juli zal de K-1 dit nieuws naar buiten brengen.
Het wordt natuurlijk wel een beetje raar: de Laatste Zestien zonder voorafgaande kwalificatietoernooien, oftewel: acht wildcards. Maar laten we daarover niet zeuren en blij zijn dat de K-1 World Grand Prix ook dit jaar gehouden wordt.
Geplaatst voor de Final Sixteen zijn de deelnemers aan de Final Eight van vorig jaar: Mighty Mo, Peter Aerts, Semmy Schilt, Kyotaro, Gökhan Saki, Daniel Ghiţă, Alistair Overeem en Tyrone Spong.
Dat Peter Aerts zal meedoen is zeer onwaarschijnlijk: hij kondigde na de Laatste Acht van vorig jaar aan alleen nog enkele gevechten te zullen doen, omdat hij te oud werd voor toernooien.

Lijnen

‘Hij is inmiddels ruim vijfentwintig kilo kwijt. Dat is niet alleen knap, maar ook goed voor zijn zelfbeeld: de klit wordt weer een piemeltje, zeg maar.’

Als een hond met zeven lullen

En wie is er apetrots op zichzelf omdat hij twee “vergeten” gedichten van Vaandrager heeft ontdekt? Juist!

Literaire Trotski Quiz (53)

Die was snel opgelost zeg! We hebben het over de vorige quizronde, die al was afgelopen haast voordat hij begonnen was. Voor de controleurs onder onze bloglezers volgt hier de exacte vindplaats: E. du Perron – [Brief aan Menno ter Braak] 5 februari [1934]. Uit [eigenlijk: Van]: http://www.mennoterbraak.nl/tekst/braa002brie21_01/braa002brie21_01_0539.php
Gaan we nu over tot de nieuwe opgave. Een citaat uit een thriller, stammend uit de tijd dat de term literair nog niet zo aan inflatie onderhevig was als tegenwoordig, nu zelfs het meest onbeholpen geschreven spannende verhaaltje het epitheton “literaire thriller” meekrijgt. Ook het boek waaruit onderstaande tekst gelicht werd zouden we hier ter redactie geen literatuur willen noemen, wegens het ontbreken van de zogenaamde “diepere laag”, maar het is wel goed geschreven – zoals op te maken valt uit de geciteerde passage.
De vragen:
1. aan de pen van welke detectiveschrijver ontvloden onderstaande regels; en
2. aan welke oorspronkelijk Nederlandstalige roman (een thriller volgens het voorplat) werd onderstaande alinea ontleend?

Mijn eerste vermoedens dat het huwelijksbootje weldra op de klippen zou lopen, ontstonden toen Gerda een fase van sociale bewogenheid doormaakte, wat leidde tot een proletarische romance met een authentieke mao-stalinistische Antwerpse dokwerker. Dat hij met mijn vrouw sliep kon mij niet veel schelen, want ik geloofde nog in het Open Huwelijk, dat toen ook in de mode was. Let wel, jaloersheid was mij vreemd, maar het vervelende was dat die kerel vreselijke tafelmanieren had – hij bleef vaak eten – voortdurend Elvisplaten draaide en oeverloos marxistisch-leninistisch zeurde. Mijn tegenoffensief, opgebouwd uit ondermijnende menu’s (‘Vanavond eten we goelag’) – als geëmancipeerde detective zonder klanten had ik regelmatig keukencorvee – en snedige opmerkingen over het Partijcongres van 1956, boekte weinig resultaten, tot ik een portret van Trotski boven het bed hing. Het werkte als knoflook tegen een vampier.

Omtrent C.B. Vaandrager

Na hard doorwerken tijdens de pinksterdagen is het af en ingeleverd: een door de Groninger Kortsluiting-redacteur geschreven lang artikel over zijn literaire held Cornelis Bastiaan Vaandrager. Over onze literaire held C.B. Vaandrager (1935-1992). Het stuk zal verschijnen in een tijdschrift-in-boekvorm dat Uitgeverij Passage eind augustus presenteert: ‘Boterdiep 117. eenmalig literair tijdschrift’; ISBN 97890 5452 2362; 15 x 23 cm ingenaaid; ca. 160 pagina's; verkoopprijs € 10,00.
Over de inhoud van ‘Boterdiep 117’ weet de Kortsluiting-redactie niet meer dan dat er naast bovengenoemd artikel van de redactie-Groningen ook een verhaal van de redacteur te Rotterdam geplaatst wordt. Uitgever Anton Scheepstra: “Mijn bedoeling is om de komende dagen langzamerhand met meer nieuws naar buiten te komen. Waarvoor men dan het boekenlezers-weblog leze.”

Om terug te komen op C.B. Vaandrager: in het door Coen Peppelenbos samengestelde onovertroffen overzicht van dichters op you tube ontbreekt onze literaire held. Gelukkig ontdekte de Rotterdam-redactie een zeer onlangs geplaatst filmfragment van Frans Vogel en Cor Vaandrager. Het zijn de laatste bewegende beelden van Vaan. (Voor eerdere beelden, namelijk de door Hans Verhagen gemaakte documentaire ‘De nieuwe Rotterdammer (C.B. Vaandrager)’ uit 1973, zie hier - rechtsboven.) In het filmpje zien en horen we hem voorlezen, en wel het gedicht ‘Writers at work’ uit zijn debuutbundel Met andere ogen.

Gevecht van het jaar

Ons ter ore kwam het gerucht dat op 11 september 2011 in Amsterdam het gevecht zal plaatshebben: Daniel Ghiţă vs. Badr Hari. Op K-1-regels. Daar het met de dag waarschijnlijker wordt dat er dit jaar geen K-1 World Grand Prix zal worden gehouden, i.v.m. ernstige financiële problemen van het Japanse FEG, de organisator van de K-1 WGP, lijkt Ghiţă vs. Hari het gevecht van het jaar te worden.
Gebrand op zekerheid vroegen we It’s Showtime-directeur Simon Rutz of het gerucht op waarheid berust. Rutz: ‘Ghiţă vs. Badr is nog lang niet zeker, het hele evenement trouwens nog niet.’ Het evenement, dat is It’s Showtime in de ArenA – als organisator van dat gala houdt Rutz natuurlijk een slag om de arm, gezien de anti-vechtsport opstelling van burgemeester Van der Laan.
Dus ook maar even de trainer van Ghiţă benaderd, Anil Dubar. Die meldt: ‘11 september staat zo goed als vast voor de partij van het jaar, Badr Hari vs. Daniel Ghiţă. Oorspronkelijk zouden ze 24 september vechten in België en ook was er interesse vanuit Roemenië om die partij daar te doen. Ze zijn uiteindelijk op 11 september uitgekomen. In Amsterdam. Ik ga in ieder geval alles uit de kast halen om deze pot te winnen, dus Badr mag zijn borst echt nat maken.’
Kijk, dat is goed nieuws. Als liefhebbers van de sport én fans van Daniel Ghiţă zien we reikhalzend uit naar deze partij. Maar first things first: morgenavond, 11 juni, vecht Ghiţă in Warschau tegen Erhan Deniz. We hopen dat Ghiţă daar Deniz de oren wast, liefst niet al te zachtzinnig. Anil Dubar: ‘Als trainer zijnde moet je altijd voorzichtig zijn met voorspellingen van partijen van je pupil. Maar één ding probeer ik te beloven: Deniz gaat niet drie rondes uitvechten tegen Ghiţă.’ We gaan het zien, via de livestream, morgenavond om 21.00 uur; hier nog te bestellen voor €10,=. En wie heeft meegekregen dat hij de vorige keer niet werkte en zich afvraagt: maar durf je dat dan nog een keer aan? Jazeker, dat is keurig afgehandeld door It’s Showtime: niet alleen heb ik mijn tien euro teruggekregen, maar bovendien – als goedmakertje – de livestream van morgen voor niets. Zo zie je maar weer: organisatoren van vechtsportgala’s zijn zo slecht nog niet. Zoals ook de (meeste) fans en vechters niet voldoen aan het vooroordeel dat het ongeciviliseerde primaten zijn. Koen Scharrenberg formuleert het als volgt in het juni-nummer van Ringsports: “Met dank aan pionier Eurosport, die onder aanvoering van met name karate- en kickbokskampioen Fred Royers en in zijn kielzog Ronald ‘The Voice’ Wustenberg heel veel goed heeft gedaan. De buitenwereld was waarschijnlijk na de eerste uitzendingen op Eurosport verbaasd dat die commentatoren normaal en beschaafd konden praten. Net zoals ze waarschijnlijk omvielen toen bleek dat vechtsporters rechtop lopen en zelden tot nooit op hun handen trappen als ze zich voortbewegen.”
De fightcard voor morgen in Warschau:
-77 kg: Errol Koning (Nederland) vs. Murthel Groenhart (Suriname)
-95 kg: Revanho Blokland (Nederland) vs. Marc Vlieger (België)
-73 kg: Hafid El Boustati (Marokko) vs. Piotr Woźnicki (Polen)
It's Showtime 95 MAX Wereldtitelgevecht: Danyo Ilunga (Congo) vs. Nenad Pagonis (Servië)
-70 kg: Rafał Dudek (Polen) vs. Michał Głogowski (Polen)
Zwaargewicht: Daniel Ghiţă (Roemenië) vs. Erhan Deniz (Turkije)

Noomen est Oomen

RUG-dichter Joost Oomen bedacht een fraai project om poëzie onder de aandacht van een groot publiek te brengen: in de nacht van donderdag 2 op vrijdag 3 juni stuur ik zeventig studenten op pad met een dichtbundel en een pak stoepkrijt; het is de bedoeling dat ze dan de hele binnenstad van Groningen onderkalken met gedichten.
Terugfietsend van een werkbespreking met een collega-poeet, zag de Groninger Kortsluiting-redactie in de Herestraat enkele jongens op de knieën, fanatiek krijtend. Verderpeddelend zag hij overal op stoepen gedichten staan. Een fijne actie, dacht hij nog, vooral toen hij voor het huis van zijn corpsballenburen een welgekozen tekst aantrof van Bertolt Brecht. Zoekend naar zijn sleutels zag de redacteur uit een ooghoek ook voor zijn eigen deur wat staan: een gedichtje gesigneerd “S.L.”. Gezien de inhoud dacht hij, heel even, te maken te hebben met een grap van stadsdichter Stefan Lieuwenhuis, maar omdat hij net bij de stadsdichter vandaan kwam, waar hij de hele avond gezeten had, aldus de man een waterdicht alibi verschaffend, kon hij niet anders dan concluderen dat het een tekst van Sacha Landkroon betrof. Hij opende zijn voordeur en stapte de gang in, denkend: een leugenachtig tekstje, want Sacha Landkroon vindt mij helemaal niet kut – en terecht.

Literaire Trotski Quiz (52)

Opgave 51 werd juist beantwoord (niet “zojuist” maar “juist”; niet “zeer onlangs” maar “correct”) op facebook, terwijl op Kortsluiting zelf geen enkele oplossing werd aangedragen – blijkbaar verkiest men de vluchtigheid van de sociale media boven het beklijvende van een weblog: een fout antwoord blijft zo lang zichtbaar op een blog, zal de gedachtegang zijn. Daar zetten wij tegenover: een goed antwoord onder deze post blijft jaren getuigen van de scherpzinnigheid des antwoordgevers.
De juiste oplossing van de vorige keer: Boudewijn van Houten – Heel de intellectueel. het mes in de intelligentsia: notities 1979-2004 (Uitgeverij Aspekt bv, Soesterberg 2004), p. 155.
Een wat langer citaat ditmaal. Maar eerst de vragen:
1. welke literator schreef onderstaande, enigszins fatalistische regels; en
2. uit een brief aan wie werd deze passage gelicht?

Je brief wordt werkelijk serieus! We gaan langzaam maar zeker het afleggen - omdat het fascisme toch niet te stuiten valt. Met of zonder strijd; maar je hebt gelijk dat je strijden wilt. Alleen: over 1, 2, 3 jaar (?) zijn we allemaal réfugiés; en waar? In Spanje? in Rusland, als er geen ander land meer overblijft? Donker is dan hofpoëet van ir. Mussert, tenzij Bloem hem als zoodanig voor is. Theun, zooals ik je al zei, puzzelt me: 1e. omdat hij immers revolutieboeken wou schrijven, 2e. omdat hij Jef Last opvijzelt. Dit is een andere draai naar het collectivisme, al blijft het voor ons één pot nat. - Helman is en blijft toch een stuk sympathieker, ondanks alles, dan die heeren in Holland; juist omdat hij in Spanje zit. Ik ben geneigd zijn literatuur aan mijn laars te lappen en hemzelf voor stom aan te zien, zooveel je wilt, maar antipathiek is hij mij niet, after all.
Nu wat anders. Schrijf vooral voor Forum een samenvattend artikel, waarin je al deze verschijnselen verwerkt. Laat het een artikel zijn als een requisitoir of een orkaan, geef je eraan alsof er geen journalistiek op aarde bestond. En noem namen: zet al die klooien erin, zoo definitief als je maar kan; compromitteer je dan meteen - noem vooral ook Mussert - maar behoud je ideologische verantwoordingswijze, die je zoo van mij onderscheidt. Laat dit artikel het Maart-nr. van Forum openen, alsjeblieft.
En van collectivisme en individualisme gesproken: kan je het feit te berde brengen dat men in Rusland nu al Proust vertaalt (de bourgeois, de decadent, de individualist met alle kleine vertakkinkjes!) In het antwoord aan ‘de Theunen’ past zooiets wonderwel. Ik brand van verlangen om het stuk te lezen, dat je ons allen verschuldigd bent, nu - nu wij er nog niet uitgegooid zijn, uit fascistisch Polderland.
Lees ook in de laatste N.R.F. het stuk van Trotsky over het Nationaal-Socialisme en de rassentheorie van Gobineau. Het is van groot belang. Hèb je nu de N.R.F.? Zooniet, dan stuur ik je het nr. omgaand.