De echte McCoy

1.

Kid McCoy bokste
achttienzoveelennegentig

tegen een dove bokser

hield vlak voor het eind van de derde ronde op
en wees naar de hoek

de dove tegenstander
dacht dat de gong had geklonken
liet zijn armen zakken
en werd
wellicht met de befaamde corkscrew punch
k.o. geslagen door Kid


2.

McCoy bokste
begin vorige eeuw

nog steeds om te winnen

ook in Australië
waar hij

73 kilo
de ring in stapte tegen een vent van
110 kilogram

McCoy had zijn tegenstander zien trainen
en opgemerkt dat hij op blote voeten vocht

dus when the fight began
McCoy’s corner threw handfuls of tacks into the ring

causing the bare-footed challenger to raise up one foot
and drop his guard

as soon as he did so
McCoy lowered the boom


3.

Kid McCoy vocht
tegen de gekte

streed met de drank
en met zijn vriendin

die hij velde
die vrouw dus
middels a single gunshot to the head

on August 12, 1924
waarna acht jaar San Quentin

what good do you think you do
working on a chain gang


4.

McCoy verloor
op 18 april 1940

van het leven

slikte slaappillen
en ging gestrekt

hij besloot sorry
I could not endure this world’s madness


Karel ten Haaf

Niet veel aan

[Ja, ik weet het: onderstaand gedicht bevat een syntactisch niet geheel correcte zin - maar ja, poëzie hè. En voor ik het vergeet: het correspondentieadres van de auteur is kareltenhaaf[apenstaartje]hotmail.com.]

 Nu (april 2015):

Toen (juni 1995):

Een scenario

Voorafgaand aan de nachtdienst tijdens dewelke ik dit blogje typ, bezocht ik de Dichtclub in café Marleen. Ik had met Dichtclublid Renée Luth – Dichtclubluth – afgesproken dat we ‘gezellig’ zouden ‘bijkletsen’, en vooral zou ik haar vertellen over het filmscenario dat ik aan het schrijven ben. Het kwam er niet van: in de voordrachtvrije periodes stond ik buiten te roken terwijl Renée binnen aan het leuteren was. Daarom hier en nu een tipje van de sluier.

In het scenario is sprake van een dichter genaamd Karel ten Haaf die als gastdichter optreedt bij de Dichtclub in café Marleen. Wat hij daar voorleest is het slotgedicht uit zijn bundel Handboek ouderenseks. Dit is dat gedicht (het enige in de hele film):

‘Ik heb een keer gezegd

Niets is lekkerder dan een lul in mijn mond.’

Ze kleurt een beetje, slaat de ogen verlegen neer. Geraffineerd.

‘Toen ik dat zei was ik een beetje dronken.

Maar het is wel waar.’

Ze glimlacht. Een gretig gebit komt bloot.

Denkt ze heus dat ik haar na deze mededeling niet anders zal bezien

omdat zij net na de twintig is en ik de vijftig al voorbij,

dat een man van mijn leeftijd een seksloos wezen is?

Mis.‘Ik zou liegen als ik zei dat ik je vriend beklaag,’ zeg ik

terwijl ik in gedachten een laatste keer de jeugd hervindend

in haar mond verzink. Zakdiep.

Enorme banaan

‘Weinig activiteit op Kortsluiting tegenwoordig.’
‘Ja, dat komt – de redactie is hard aan het werk.’

Wij vinden van niet

Je kunt er veel van zeggen, maar dit is geen net jurkje. Wel leuk natuurlijk, dat wel.

Voor Harry

 

Zaterdagmiddag in café Marleen, bij de drukbezochte presentatie van het derde nummer van literair vlugschrift Avier, waar werd opgetreden door Atze van Wieren, Daniël Dee, Bennie Spekken, Rossella Bargiacchi & Ellen Vedder, Laura Mijnders, Karel ten Haaf, Peter de Groot, Rense Sinkgraven, Jelou, Stien van der Wal en Kate Schlingemann – voordrachten die vakkundig aan elkaar werden gepraat door Jan Holtman –, las Kortsluiting-Groningen een gedicht voor dat hem de volgende SMS opleverde: Het is heerlijk om trots te zijn dat iemand MIJN kameraad is op het moment dat hij een hoop vunzigheid staat uit te storten! luv joe! Het berichtje was afkomstig van Harry, en het is dan ook speciaal voor hem dat hier het betreffende gedicht wordt geplaatst (vergezeld van een passende illustratie, een decente en toch naaktfoto van een verrukkelijk vrouwenlijf van ik schat ongeveer mijn leeftijd; zowel tekst als begeleidend, enigszins voyeuristisch beeldgedicht – een van het net geplukte readymade – zullen worden opgenomen in het komend najaar verschijnende Van de straat):

de avond valt

dat ik de veertig inmiddels al weer lang gepasseerd ben
merk ik weliswaar een beetje aan een stijver wordende rug
even gebukt staan en de zeurende stramheid slaat toe
maar toch voornamelijk aan het taalgebruik
van webmasters of hoe noem je die jongelui

wanneer ik in een verloren uurtje op internet
ten behoeve van deze bundel
een beeldgedicht
een afbeelding van een
niet al te preutse
juffrouw van mijn leeftijd zoek
dien ik af te gaan op teksten als
oma speelt met haar zelf
rijpe vrouw in alle gaten
likken aan oma zijn tieten
met je kut in de vut
oma waar is uw slip
ouwe koei neuken
geile oma’s knorren bij de lekkerste oma sex
laat je ouwe tiete zien
of een warme hap voor oma

en anders dan men wellicht zou verwachten
van een man van mijn poëticale leeftijd
krijg ik van dergelijke teksten geen stijve

al moet ik toegeven dat bij
lekker iedere dag taart
een lichte beweging merkbaar is

Tijd voor poëzie

Voor degenen die Kortsluiting volgen omdat we dichters zijn. Voor degenen die het aan de reet zal roesten wat er allemaal gebeurt in vechtsportland. Voor degenen die houden van de muziek van Tristan Keuris. En verder voor al degenen die we vergeten zijn. De groeten. En een gedicht.

Cross-over

Saxophon ein von Adolphe Sax 1840 erfundenes
Blasinstrument das zwar aus Messingblech gefertigt ist
der Art der Tonerzeugung nach aber in die Klasse der
Klarinetten gehört meldt in 1909 Meyers Großes
Konversations-Lexikon ein Nachschlägewerk des
allgemeinen Wissens op pagina 653 van deel 17 van de Sechste
gänzlich neuarbeitete und vermehrte Auflage in een
lemma dat eindigt met de zin Das Instrument hat besonders in
der französischen Militärmusik Verbreitung gefunden niet
kunnende wetende dat het instrument in de jaren die volgen
zouden zich zou ontwikkelen van conservatieve militaire
marcheerblazer tot avant-gardistische moderne kunstuiter die
via een omweg langs de vrije jazz piepknor kuikenbig kipvarken
haanbeer kraaiijs gil na nog verdere verbreding zijn ultieme
hoogtepuntische bestemming bereiken zou bij Tristan Keuris die in
1970 Saxophone Quartet schreef en in 1971 Alto Saxophone
Concerto en in 1986 Music for Saxophones alsmede Concerto
(voor saxofoonkwartet en orkest) en in 1989 Three Sonnets
(voor altsaxofoon en orkest) waarmee de saxofoon-
muziek dan eindelijk het domein van de poëzie betrad wat
vijftien jaar na Tristans dood maar
eens moest worden opgeschreven in een gedicht

Karel ten Haaf

Wit hart en zwarte tong

Ik kijk verder dan mijn neus lang is, daarom steek ik
liever mijn tong in andermans zaken. De tong is
erg gevoelig en het aanraken van andermans
zaken kan erg opwindend zijn. Cupido en
liefde zijn andermans zaken. Ik heb een tong als
een scheermes. Mijn tong is een beest, als je het vrijlaat
zal het bijten. Jouw zaken branden op mijn tong. Ik
spendeer mijn tijd in het opsporen van andermans
fouten. Persoonlijke zaken. Een traan droogt immers
snel, vooral bij andermans rampen. Ik stimuleer
graag de groei van bitterheid in andermans hart. Een
wens die uit moet komen omdat ik je schoenveters
strik. Leg daarom je witte hart op mijn tong en smelt.

Madurodam

Niemand in het restaurant
heeft ooit van een eierbal gehoord.

Levenscyclus vanaf de top van de voedselketen

vanuit restaurant Vis aan de Maas te Rotterdam

Begin met het geven van namen aan je huisdieren.
Noem je hond koekje, je papagaai manna.
Noem je vissen fruit uit de zee en noem je konijn kerstdiner.
Maar noem het lam Hans.
Mest alles op vier poten vet behalve de tafel waarvan je het eet
en geef Hans visioenen van overvloedige schepschotelpeperkoek.

We're loving it, want daar gebeurt het.

Je kinderen hoeven nooit meer zonder overgewicht te leven.

Betaal tenslotte de leverancier uit Hamelen
met hun zoete bloed.

overspel

mijn vrouw bakt taarten
en organiseert fancy fairs in de kerk

Lijnen

‘Hij is inmiddels ruim vijfentwintig kilo kwijt. Dat is niet alleen knap, maar ook goed voor zijn zelfbeeld: de klit wordt weer een piemeltje, zeg maar.’

Noomen est Oomen

RUG-dichter Joost Oomen bedacht een fraai project om poëzie onder de aandacht van een groot publiek te brengen: in de nacht van donderdag 2 op vrijdag 3 juni stuur ik zeventig studenten op pad met een dichtbundel en een pak stoepkrijt; het is de bedoeling dat ze dan de hele binnenstad van Groningen onderkalken met gedichten.
Terugfietsend van een werkbespreking met een collega-poeet, zag de Groninger Kortsluiting-redactie in de Herestraat enkele jongens op de knieën, fanatiek krijtend. Verderpeddelend zag hij overal op stoepen gedichten staan. Een fijne actie, dacht hij nog, vooral toen hij voor het huis van zijn corpsballenburen een welgekozen tekst aantrof van Bertolt Brecht. Zoekend naar zijn sleutels zag de redacteur uit een ooghoek ook voor zijn eigen deur wat staan: een gedichtje gesigneerd “S.L.”. Gezien de inhoud dacht hij, heel even, te maken te hebben met een grap van stadsdichter Stefan Lieuwenhuis, maar omdat hij net bij de stadsdichter vandaan kwam, waar hij de hele avond gezeten had, aldus de man een waterdicht alibi verschaffend, kon hij niet anders dan concluderen dat het een tekst van Sacha Landkroon betrof. Hij opende zijn voordeur en stapte de gang in, denkend: een leugenachtig tekstje, want Sacha Landkroon vindt mij helemaal niet kut – en terecht.

[prozagedicht zonder titel]

Ik had er een geweldige voorstelling van, maar het was een heel eng mannetje geworden. Kaal en bleek en van die benige handjes. En toen zei hij ook nog op die reünie: ‘Zal ik je naar huis brengen?’ Ik zeg: ‘Je bent niet goed snik.’

Naakt middageten

Fijn. Een
alcoholische junk
met dozijnen
doorgeladen
vuurwapens.

God. Wat
een vermeulte
maatschappij.

Meulen is neuken.


Daniël Dee en Karel ten Haaf

er blijft ze daar ook niets bespaard

er is bovendien een gerede kans dat dit jaar de k-1 failliet gaat


er is zojuist een kerncentrale ontploft in japan
er komt straling vrij
er worden jodiumpillen uitgedeeld
er lijkt een meltdown bezig
er wordt geëvacueerd tot op twintig kilometer
er is geen gevaar voor de volksgezondheid

Een literatuurgeschiedenis

KORTRIJK (België 1998) – De jongen van de organisatie stelt zich aan me voor als ‘Hert’.
‘Hert?’
‘Nee. Hert.’
‘Ja: Hert.’
‘Hert!’
‘…’
‘Hert!’
‘O! Gert.’
‘Ja. Hert.’

Even later zie ik de poster.


Nog wat later, dik vijf jaren, baseer ik mede op dit voorval mijn populair-wetenschappelijk gedicht

anarchistische taalkunde


daar is de euvel
riep iemand achterin de bus

het is het euvel
zei ik
maar welk euvel bedoel je
en wie ben je eigenlijk

ik bedoel de paaseuvel
zei hij
en mijn naam is enk

Charles Bukowski - before Aids

Ik kan het op internet nergens vinden, onderstaand gedicht, terwijl ik het zo graag wil delen: want wat een meesterwerk. Dus daarom maar even een scan gemaakt van pp. 83-85 van The Last Night of the Earth Poems (Black Sparrow Press, Santa Rosa 1994).

toast

proast!

in your facebook