Vrouwen en ik eerst - recensie 9

Erik Meijers op 8Weekly:

Vrouwen en ik eerst - recensie 8

Tim Donker op de Recensent:

Vrouwen en ik eerst - recensie 7

Door Sytske Sötemann. Uitgesproken op woensdag 29 februari tijdens de talkshow Club Ram Horna in Rotterdam:

Daniël Dee, dichter, is verhalen gaan schrijven, niet geheel onverwacht na zijn laatste poëziebundel, want die bevatte al veel prozagedichten. Deze verhalen zijn eigenlijk een oprekking daarvan, ze hebben een zelfde poëtische kracht door het sterke ritme van de veelal korte, kale zinnen.
Ze lezen daarom soepel, prettig zou ik haast zeggen als de inhoud niet zo akelig was. Zelf kon ik tenminste maar één verhaal per keer lezen, dan had ik even genoeg voor een dag. Dat pleit natuurlijk in de eerste plaats voor de indringende werking ervan.
Zo kaal als die zinnen zijn, zo kaal is namelijk het leven van de verschillende ik-personen.
Ze hebben vrijwel niets om handen, hoogstens hun werk, proberen er soms nog wat van te maken, er even uit te breken, maar alles ontglipt hun, of is al onherstelbaar voorbij. Wordt hier het nixig bestaan beschreven van de Generatie Nix?
Maar humorloos is het zeker niet, droge humor, die je ondanks jezelf soms hardop in de lach doet schieten.
Absurdisme ontbreekt evenmin, zoals het gesprek met de kat van de buurvrouw, de kat die aan de ik-persoon om hulp vraagt bij zijn euthanasie... De morbide afloop moet u zelf maar lezen.
U moet hem trouwens sowieso lezen, deze Rotterdamse schrijver, die niet onderdoet voor de Amerikaanse auteurs met hun vergelijkbare helden: de eenzame, struikelende dertigers en veertigers, die in de anonimiteit van de grote metropolen trachten te overleven, voorbij de grootse dromen en vooruitzichten, zonder diepgaande contacten, die het niet gemaakt hebben in de grote wereld van het geld, het ook nooit zullen maken, en daarom meer dan wie ook het menselijk tekort laten zien.

Vrouwen en ik eerst - recensie 6

Koen Schouwenburg op Tzum:

Vrouwen en ik eerst - recensie 5

Ardjan Noorland op Ontmoet de schrijver:

Vrouwen en ik eerst - recensie 4

Joep van Ruiten in het Dagblad van het Noorden:

Vrouwen en ik eerst – recensie 3

In de Boekenkrant van februari geen recensie maar een uitgebreide signalering én een voorproefje (napublicatie):

Vrouwen en ik eerst – recensie 2

Hans van Willigenburg op Seksloos:

Vrouwen en ik eerst – recensie 1

Catharina op De Digitolle Grieze:

Mouse-over bij de foto: Roland Topor leek het wel wat op

Prozadebuut van Daniël Dee

Vrouwen en ik eerst is een verhalenbundel over wereldvreemde mannen die niks willen en niet weten hoe mee te draaien in de maatschappij. Er gebeurt ogenschijnlijk niets in de verhalen, slechts onaangepaste wansmaak voert de boventoon.

De aanbiedingsfolder van Uitgeverij Passage vervolgt:
Daniël Dee (1975) is een dichter met vier veelgeprezen bundels op zijn naam. Daarnaast is hij bloemlezer van onder meer Kutgedichten, Klotengedichten en Meesterwerk. Samen met Karel ten Haaf schreef hij de uitbundige wegwijzer in de vechtsport onder de titel K-1, van de schoonheid en de kracht.
Nu wordt hij ook prozaïst. Zijn verhalenbundel Vrouwen en ik eerst verschijnt in het begin van het nieuwe kalenderjaar. Schrijnende verhalen uit de zelfkant van het leven, vol rake observaties zoals we die ook al uit de gedichten van Dee kennen.

ISBN 97890 5452 243 0 - NUR 303
160 pagina’s, ingenaaid
12,5 x 20 cm
Prijs 16,90
Vormgeving: Jelmar Geertsma

Alvast bestellen? Klik hier.